Spreuke 16:9

Sjoe, ek hoop julle is reg vir hierdie lang storie… ek moes dit al lankal gedeel het. Dalk toe alles nog vars en rou was, maar hier is dit nou.

Meeste droom op skool van hoe hulle dink hulle lewe moet uitdraai. En dis great, want om te droom gee rigting.

Wel ek het altyd gedink dat ek ‘n boer sou trou. My lysie van wat ek gedink het my man moes wees, was redelik duidelik. Onder andere moes hy ‘n Christen, blank en Afrikaans wees. Hy moes van vas dans, die natuur en die buitelewe gehou het…

Nou die wat my Man ken, weet dat ek slegs die 1ste drie belangrikste punte op my lysie gekry het. Ek en my Man verskil soos dag en nag, letterlik! Hy’s meer van ‘n stadsjapie, terwyl ek net wil buite wees. Hy braai op ‘n weber, ek soek ‘n groot kamvuur met behoorlike hout. Hy’s ‘n naguil, ek’s ‘n sonsopkoms mens.

Toe ek besef dat ek verlief is op ‘n nerd, ‘n rocker 🎸, ‘n gamer 🎮, ‘n intelligente ensiklopedie, ‘n sports fanatikus, ‘n adrenalien junkie en net mooi alles wat ek NIE as belangrik ge-ag het nie… was dit te laat. Die koeël was deur die kerk.

Ek besef natuurlik dat as ek my way gehad het, sou ek nie vir lank gelukkig gewees het. Die man van my hou my op my tone. Nes ek dink ek raak effens verveeld dan gooi hy vir my ‘n curveball.

Ons het ons lewe mooi saam beplan. Eers vaste werk, trou, karkoop, huiskoop, settle en dan kinders. Wel dit was ons droom.

Alles het vlot verloop. Ons het gesettle in ‘n lieflike dorpie, naby ons werke, karre is afbetaal, huis is gekoop en al wat nou nog gekort het, was kinders…

  • 2007 getroud
  • 2009 pil / voorbehoed gelos
  • 2011 gesettle
  • 2012 na 2013 x 3 IUI
  • 2014 IVF en ICSI
  • 2021…

Sjoe wat tussen die jare alles gebeur het is omtrent ‘n paar stories. Maar ek wil graag praat oor die verwagting van kinders kry.

Agtergrond: Ek was reeds op die depo-provera inspuiting van skooldae af. In 2008 het ek geskuif na die pil toe om my siklus gereeld en gereguleerd te kry en in 2009 het ek die pil gelos. Dis ‘n vreemde, opgewonde, bang gevoel om te dink dat jy sommer met die eerste probeerslag kan swanger wees. En daarna is dit net teleurstelling op teleurstelling met elke period wat kom. Almal om jou het raad en weet van beter. “Die inspuiting moet uitwerk, die pil moet uitwerk, jy moet ontspan, hou op stres daaroor, moenie probeer nie, geniet dit net…

Ons was rustig, want dit was mos maar net voorbereiding… aan die einde van 2011 trek ons in ons eie huis in en alles moet mos nou in plek val. Ons bid vir ‘n baba of vir vrede dat ons nie kan kinders hê nie, want laat U wil geskiet.

In 2012 begin ons met ‘n duisend indringerige toetse en ek (en manlief) word heel uit ons “comfort zones” gepluk. Ons gaan vanaf die gewone huisdokter, na baie bloedtoetse en toe verwys na ‘n ginekoloog. Die ginekoloog doen sy eie toetse en scans ens, dat ek naderhand geen skaamte meer oorhet nie. Ek voel soos ‘n masjien in ‘n dwalende-droom na hoop. Waarmee is ons besig? Dit kan tog nie so moeilik wees om kinders te kry nie. Dr beveel IUI vir ons aan. Na maande se probeer, is ons 3 keer deur die proses. IUI is wanneer die ginekoloog die sperm in ‘n kateter optrek en so “naby” as moontlik inspuit, tydens ovulasie. Dr gee vooraf vir my pille dat ek ‘n eier of twee ekstra kan hê per maand en ons maak vrede dat ons nou al selfs bereid is vir ‘n tweeling. Dis ‘n mislike emosionele pad vol opeenvolgende hoop en teleurstelling. Ons bid vir ‘n tweeling of vrede, want laat U wil geskiet.

Daarna google ons wild vir die beste Dr in Durban wat slegs met onvrugbaarheid spesialiseer. Ek dink dis desperaatheid wat mens so na waansin dryf. Die Dr het pragtige spreekkamers vol pragtige suksesvolle wonderwerkies. Kyk die Dr was “goed”. Hy het puik “bedside manner” gehad, ‘n gladde bek en natuurlike ‘n arrogante ego. Hy het kamtige goeie insig vir ons dilemma gehad. Maar toe kom die wantroue en twyfeling in toe hy my man wil begin betas en aan my wil begin sny. Ek glo jy gaan nie onder die lem as dit nie werklik nodig is nie. Jy sny nie waar nie fout is nie. Baie Google en familie en vriende en bespiegelinge later, besluit ons teen die Dr. Hy was toe net ‘n gladde bek kwak, wat net in dit was vir die geld. Hy wou al die bloedtoetse laat oordoen, want blykbaar is sy private (dubbele kontant prys) laboratorium beter as alle Lancets/Ampaths se resultate. Goeie genade maar hy het ons sak geruk vir niks. Ons gaan in danksegging vir die bullet wat ons gedodge het, laat U wil geskiet.

Vandaar is ons na ‘n koddige Dr al die pad na Pretoria toe. Ek het persoonlike verwysings oor hom gekry voor ons verdere stappe geneem het. Dit was ‘n baie moeilike tyd om dinge so ver van die huis af gedoen te kry. Dankie tog vir vriende en familie wat ons hierdeur gedra het. Ons het sommer IVF en ICSI gelyk aangepak. Dis ‘n buitensporige, finansiële, emosionele, duur affêre, wat ons net eenkeer sou probeer. Ek moes leer hoe om myself in te spuit dat ek meer eierselle kon produseer. Ek moes deur alles alleen gaan terwyl manlief die pot aan die kook moes hou en slegs sy donasie kom gee op D-day. Dr het 19 eiers getel wat ons moes bly monitor vir die regte tyd en ovulasie. Toe trek die Dr al 19 eiers uit onder ligte verdowing. Ons het besluit om halfies-halfies te gaan. IVF is wanneer Dr 1 eier tussen sperms sit en hoop hulle doen wat hulle moet doen. ICSI is wanneer hul ‘n kwansuis sterk sperm direk in die eier inspuit. Uit ons 19 eiers en ‘n paar dae se wag het sleg 3 oorleef. Maar dis ok, want 3 is ons lucky number. Ons vat al 3 en bid vir al 3, maar voor ek kan toets vir bevestiging misluk almal. Dr sê hy vermoed dat ons onversoenbaar is en mekaar moontlik afstoot. Dis blykbaar 1% se gevalle in die hele wêreld. Ons bid vir ‘n drieling of vrede, want laat U wil geskiet.

Dis ‘n seer en ‘n teleurstelling wat ek nie kan verduidelik nie. Ons gee op. Emosioneel, fisies en finansieel, was ons net nie bereid om weer hierdeur te gaan nie. Ons gee op en bid: Heer ons smeek vir ‘n baba OF vir vrede. Broeisgeid is ‘n mislike ding. Hoekom kan jy van nature deur soveel marteling wil gaan net vir ‘n baba. Dis onverstaanbaar en mens kan dit nie verduidelik nie. Dit moet tog moedersinstink wees. Die Dominee bid, die familie bid, die vriende bid, maar die antwoord bly NEE.

My lyf is geswel, my pens staan asof ek ‘n drieling gehad het, my emosies is orals oor die plek, my period is swaar, my borste is seer, my hart is gebroke en ek sweer net daar en dan dat ek nooit weer hierdeur sal gaan nie. Ons was werklik finansieel, fisies en emosioneel uitgeput. En ons bid slegs vir vrede, want laat U wil geskied.

Ons vind toe van ‘n laaste Dr uit in die middel van ons vrede. En ek besef dat die wat nog lees seker dink dat dit nou gaan gebeur. Spoiler alert, dit het nie. Dit het net ons vrede versterk en bevestig. Die Dr was die beste uit almal uit. Sy is ‘n mediese dokter wat spesialiseer met kruie en naalde. Ons gaan sien haar. En viola ons voel soos nuwe sikspense (of altans ekke) Sy praat stories, sy’s gemaklik, sy’s selfversekerd, sy’s kalm en gee ons net nog meer vrede. Haar kruie het al my hormone uitgesorteer, my gemoed het opgetel, ek het 16kg gewig verloor, ek’t net weer soos my self begin voel. Ek beveel haar vir ALMAL aan, maak nie saak wat jou kwale is nie.

Vrede is tog waarvoor ons gevra het. En ons vrede wat ons ontvang was net so onverklaarbaar. Ons vind geluk in mekaar. Ons is vry van enige verpligtinge en dinge wat ons vashou. Ons reis deur die wêreld sonder enige bekommernisse en het absoluut NIKS om oor te kla nie. Ons het nie slegs vrede ontvang nie, maar soveel te méér seëninge. Ek besef weereens dat God se plan soveel beter was as myne. Ek kry skaam dat ek dit alles in my eie hande wou neem en forseer.

Ons moes seker gebid het vir die familie en vriende se vrede ook, want hulle kan nie verstaan hoe ons net kan “opgee” nie. Tot vandag toe nog het ek vriende wat vir my sê:

  • “Jy’s volgende”
  • “Wanneer probeer julle weer”
  • “Net nog eenkeer”
  • “As jy ontspan sal dit gebeur”
  • “Het jy dit al probeer”
  • “Gaan sien daai Dr”
  • “Vergeet net daarvan, dan sal dit gebeur”
  • “Ag shame, het jy gehoor daai een is swanger”

Ja dit was nie altyd lekker om na baby showers toe te gaan en te weet jy probeer en dit gebeur net nie vir jou nie. Ek’t ‘n vriendin se pasgebore baba photo shoot gedoen, op die dag wat ek uitgevind het die IVF het misluk. My oë was dik gehuil, my emosies was orals, ek was fisies in iemand anders se lyf, terwyl ek moes smile en drukkies uitdeel, van iets waaroor ons al vir jarre droom. Moet my nie verkeerd verstaan nie-ek het die shoot geniet, want hy was ‘n wonderwerk en dit was vir my ‘n groot voorreg om in hul vreugde te deel. Dit was nie ‘n maklike tyd nie, maar hoe maklik moes dit wees as ek dinge so wou forseer? As ek my sin gekry het, sou ons geld moes spaar vir universiteite in plaas van al ons reise en avonture. God het nee gesê vir ons droom, want Hy’t soveel beter vir ons lewe beplan. Ander maak doeke skoon, terwyl ons wyn drink in Nice. Ons kon reis terwyl ons jonk en jukkerig was in plaas van eendag as ons moet aftree. Daar is geen pil of genesing vir daai reis-gogga nie. WAT ‘N VOORREG.

Ons is 14 jaar kinderloos en gelukkig getroud, met meer as waarvoor ons gevra het.

What will be, will be. Solank dit net nie in my hande is nie, maar in God se hande. Want ons kan ons pad beplan, maar die Here bepaal hoe hy loop.

Laat U wil geskied.

Waar is die tyd heen?

Een week, swoeg en sweet ek nog om elke dag te blog, en die die volgende week staan ons al Julie se kant toe.

Junie het omtrent verby gevlieg. Ek het geen ongevraagde opinie, geen stories, geen snaaksigheid, geen kuier en geen reise om te deel. Die beste deel van Junie, is dat die seisoen begin draai…

Dis eintlik baie hartseer. Ek hou daarvan om voluit te leef. Waar is Junie?  Het ons Mei maand heeltemal oorgeslaan? Ek soek ‘n “do-over”

Junie was ‘n maand vol hooi. Ek het Instagram herontdek, elke dag foto’s geneem, bietjie geblog in die ongewensde taal, gewerk, gedraf en tjoef tjaf is dit verby…

Ek het baie drome oor my toekoms, dinge wat ek wil bereik, heimweë oor die verlede, bekommernisse oor ons land en ons mense, en eintlik is alles net een groot JUNIE!

Maar vir nou… CARPE DIEM… Doen iets vandag om Junie te onthou…

Om laat te slaap

Almal weet ek en Manlief verskil soos dag en nag. Ek moet nog daai boek skryf, maar as ek sê links, dan sê hy regs. Ons is die lewende bewyse dat “opposites attract”.

Manlief is ‘n nagwolf. Kyk hy kan Playstation / Xbox speel tot watter tyd in die oggendure. Ek aan die ander kant is ‘n oggend mens. As die son op is, dan moet ek ook op. Hul sê nie verniet dat die son water trek nie.

Van laas maand af, ons lyband so effens verleng is en ons weer mag begin oefen. Het ek en my vriendin, wat my op my tone hou, elke Saterdag en Sondag gaan draf. Daar was geen uitsondering of verskoning nie. Ons was uitgehonger en dit moes kafgedraf geword het. Omdat ons nou slegs naweke het, het ons dit so effens oordoen en sommer kans gesien vir 10km+. So gisteraand, stuur ek toe vir haar die rympie:

Dit is ewe skielik winter. Dit het gister gereën. Ek wil net een oggend laat slaap, self wakker word, sonder ‘n wekker, sonder om te moet gaan werk en sonder enige verpligtinge.

Vir hierdie enkele Saterdag, beplan ek om heeldag in my jamies en japon voor die tv te sit. Slegs op staan vir kos en koffie. Simpel flieks te kyk. Playstation speel. My Skoonma te bel (Ja myne tel actually as ontspanning-sy’s nie ‘n monster-in-law nie). Geen huiswerk en geen “grown up” nonsens. Maar hoofsaaklik om laat te slaap. Ek waarsku selfs vir manlief om stil stil te verdwyn as hy werk toe gaan.

Maar NEE, dis mos te veel gevra. Gisteraand is ek wawyd wakker. Manlief paas al 10uur uit en ek sit en tande tel. Ek kyk Shameless, tor rond op Facebook. Hahaha – Ek google selfs hoe om moeg te word, maar alas, ek kry nie eers die skapies om hulle te tel nie.

En raai wat. Vanoggend is ek oudergewoonte voor 5uur, wawyd wakker en die son kom eers 06:45. Simpel “Murphy’s law” kon duidelik ook nie slaap nie…

Fancy koffie, want ek’t blykbaar baie tyd om te speel

Om koud te kry

Goeie genade. Sondag speel ons nog in ons somersklere in die tuin en teen Dinsdag lyk dit asof ons noordpool toe trek.

Ma het gesê dit gaan koud wees van Woensdag af, maar ek het ook al gehoor, dat dit nie die weervoorspeller is wat die reën uitdeel nie. 14°C is bibberend vir ons Natallers, terwyl die Gautengers bewe in 4°C

Dankie Neef (ek steel alweer jou foto)

Toe ons net Natal toe getrek het, het iemand vir my gesê dat ek nie gou van my jasse ontslae moet raak nie. In daai eerste jaar het ek heeljaar in my somersklere geloop en uitgebraai in die somermaande. Ek was amper elke dag in die swembad. Anyway, sy was reg en gelukkig het ek geluister. Elke jaar pak ek nóg ‘n stel warm klere uit. Die jaar oorweeg ek selfs om weer ‘n elektriese kombers te gaan koop en vir my bassetse baba ‘n jassie aan te trek. Manlief dink ek raak mal, terwyl hy nog in sy kortmou hemp rondloop.

Ek pes dit om soveel lae klere aan te hê. Waar is my vryheid? Ek lyk soos ‘n luislang wat ‘n rooibok ingesluk het. So warm en versmoord of blou van die koue?

Ewe skielik trek ons by Vrydag. Ek het ‘n kortmou truitjie aan met ‘n denim en tekkies. Ek bbrraaaiiii uit en ek’t geen lae om uit te trek nie. Dis nou Murphy vir jou….

Om te suip

Wat ‘n uitlating. Lanklaas gesuip soos op skool, of universiteit, of soos voor lockdown… Ek meen ek suip nie…

Ek praat soos ‘n kenner, maar eintlik gedra ek my soet, meeste van die tyd. Ja ok, ek geniet dit om saam die girls te kuier, ‘n vissie op ‘n warm dag en ek gryp soms na Karel – my getroue wynglasie. Maar ek verstaan glad nie die opgewondenheid oor al die amateure, wat dae aftel na Maandag toe, wanneer drank weer wettig verkoop mag word nie. Manlief sê altyd dis net alkoholiste wat NIE drank in die huis het nie…

Lekker was nog nooit sleg nie

Ek dink in elk geval ons simpel regering is hoog op al die mag wat ons hul gegun het tydens die inperking. Na al die opwinding mag jy blykbaar net drank koop tussen 09:00 en 12:00?! Dis belaglik! Wat van die “essensiële personeel”? Moet ons nou ons “essensiële werk” los om in ‘n tou te gaan staan vir 6 vissies? En dít nou op ‘n Maandag, van alle dae…

Moes sy nie al afgetree het nie?!

So gesels ek vandag met die zebra wat my staaltjies vertel van toe hy die eerste keer bier geproe het. Hy sê hy het net sy vinger in gedruk en afgelek. Hahaha dit was die slegste, bitterste drankie wat hy blykbaar nóg geproe het. Hy vertel my ook, dat ek vir myself lieg, as ek dink dat dit lekker is. Ek sukkel om in my mou te lag. Ek vertel hom toe dat hy ‘n vissie op ‘n warm dag moet probeer. Maar hy sê dat hy eerder roomys sal eet, want dít is mos nou lleekkkeerrrr…. En hy is nie verkeerd nie…

Braai cheers, auf wederzehen.

Na al die gemoan en gekla, tel ek saam slapies af:

  • na wanneer my Mumu oor die verbode nasionale grense mag reis en kom kuier,
  • na wanneer ons na Nam toe mag wegglip om uiteindelik vir boetie-baba te gaan ontmoet,
  • na ‘n girlsweekend wegbreek
  • na ‘n lekker wyn aandjie
  • en na ‘n plek waar alles net weer normaal is en nie uit preporsie geruk is nie…

Om ‘n essensiële haarkapper te wees

Wel nou het ek alles gehoor…

Hoe op dees aarde kan enige iemand van my verwag om die petisie op Facebook te teken? Ek is jammer, maar dit is beLAGlik. As dit nou ‘n draf petisie was, was ek voor in die koor. Dis tog iets wat jy alleen, sonder enige iemand anders kan aanpak.

Elke tweede Jan-trap-en-sy-maat deel dit op Facebook

Essensiële volgens my, in ons huidige lockdown konteks, beteken iets waarsonder jy NIE kan leef NIE. Iets waarvoor jy jou lewe op die spel sal plaas. Wil jy regtig jou hare gaan doen en jou gesin se lewe op die spel plaas vir dit?

Moet my nou nie verkeerd verstaan nie. Ek het ook vrinne in die skoonheidsbederf en het baie simpatie vir hulle. Ek kan my nie indink hoe hul ‘n bestaan moet maak tydens die tyd nie. En ja, ons almal wil so graag net weer soos ons goeie ingekleurde self voel. My eie fancy naels is kort geknip en steek nie eers oor my vingerpunte nie, want dis higiënies en skoon soos wat dit moet wees. Om nie eers van my kapsel te praat nie. Almal kan ten minste nou ten minste sien dat ek nie ‘n regte blond is nie. Ek oorweeg al weer maniere om die kleur te verbloem. Ons almal wil tog mooi lyk en goed voel.

My haarkapper doen bemarking en bied koepons aan om haar kop bo water te hou. As hulle nou oop was, sou jy in elk geval daai geld op jou kapsel spandeer het, so sien dit as ‘n belegging. As jou getekende petisie ooit êrens kom, sou jy in elk geval mos gegaan het. So maak jou afspraak, betaal en weet dat jy eerste in ag geneem sal word sodra dit veilig is om terug te gaan werk toe.

En dan ry ek deur die dorp. En ek sien die hekke is oopgemaak vir die skare. Die ry om geld te trek staan ‘n hele blok vêr in die straat af. Die mense sit en wag vir die taxi’s om hul huis toe te vat. Die klante by my werk, lyk asof hul nog nooit van “social distancing” gehoor het nie en ek sukkel om asem te haal. Dan kan ek nie help om te wonder waaroor die eintlike permit aansoeke gaan nie. Dan kan almal mos maar oopmaak?

Daar is darem so paar mense wat saam met my stem op Facebook….

Na my gesanik oor wat essensiële dienste is en wat nie. Daag my zebra kollega op met pragtige gevlegde hare. Hoe nou gemaak?

Sekere mense volg die reëls, terwyl ander net “loop holes” soek. Aan die einde van die dag, moet ons almal net na onsself omsien! Of jy nou ‘n permit het of nie. Wees slegs bekommerd oor jouself en trek jou eie voorsorgmaatreëls, al vee die ander hul alies af. Dis seker waarvoor daai duisende aankoop van toiletpapier was.

Om ‘n foto te neem

Ek het van kleintyd af ‘n liefde vir fotografie. Pa het my van toentertyd af laat model speel en tou wys gemaak, van hoe om te mik en druk op die regte manier.

Ek het ‘n bladsy geskep van waar ek myself kan wees, sonder om te blik of te bloos. Wel my fotogeniese en fotografiese self. Waar my foto’s hul ongevraagde opinie kan gee.

Volg my gerus op Pawzing Photography, waar ek my foto’s en reise gaan deel. Dis ongelukkig in ‘n “ongewensde” taal gebruik, maar dis die taal wat alle skapies verstaan. Boeta sê meeste mense is soos skape en volg die een wat voorloop, blindelings.

Ek en my pakkaas opsoek na die perfekte foto.

Ons is so bederf met vandag se tegnologie. Dis heeltemal te maklik om net my foon op te tel vir ‘n foto. Ek kla gou as ek al my kamera toerusting moet saam dra. Dis soveel swaardra en moeite vir een perfekte foto. Die stelling moet reg wees, die driepoot moet opgestel wees, die regte lens moet op wees en dan moet jy wag vir presies die regte oomblik. Aan die einde van alles, kon ek dieselfde foto met my foon geneem het. Nou klink ek nes die oningeligte mensdom en sal sekerlik oor die vingers getik word vir die aanmerking. Julle kan maar ontspan, dis meestal ander se opinie en nie myne nie.

Die beroemde Floraanse sonsondergang

Ek het vergeet hoe ek die afskeep, stokperdjie van my geniet. ‘n Vriendin het die naweek haar eie blog begin en toe besluit ek dat ek wil saamspeel. Volg haar gerus by sykosmosmeisie.

Ek moet erken dat vandag se fone se kwaliteit soveel verbeter het. Met die Picsart app, kan ek dit vinnig verander soos wat ek wil. Ek speel ook graag met die kamera en video se funksies. Byvoorbeeld die “slow-mow” en “hyperlase” is heelwat minder moeite op my foon as met my kamera.

Ja ek dra swaar aan die eenkant, vir een foto en baie se speel na die tyd. En my handige foon is daar vir incheck en later se onthou. Dis nou my broodjie aan beide kante gebotter hê.

Kyk noord en skiet voort…

Om iets klaar te maak

Ek het so half in die uitdaging in getrap en net laat vaar. Toe ek my oë uitvee is 14 dae verby en hiermee handel ek dit dan nou af.

Ek het ook vandag, uiteindelik, Dragon Age Inquisition, op die playstation klaar gemaak. (slegs 105 ure later) Dit bly darem maar ‘n lekker gevoel om iets te bereik en af te sluit. Ja ja, ek verstaan dat ‘n tv-speletjie nou glad nie iets is om oor huis toe te skryf nie. Veral nie Dragon Age nie, siende dat ek dit waarskynlik weer gaan aanpak met ‘n nuwe storielyn.

Spoiler alert

Ek het Dragon Age 1 en 2 al ‘n paar keer gespeel, met verskillende storielyne en karakters en vermoëns. Die eerste speel is gewoonlik ‘n karakter wat bietjie soos ek lyk, wat besluite neem wat ek sou neem, met betroubare kameradie. Daarna speel ek meer waaghalsig, dalk is ek dan meer van ‘n rebel en maak ander keuses. Dis ‘n lekker ontsnap van die werklikheid.

Daar gaan soveel moeite in ‘n speletjie in. Soveel opsies, terreine, karakters en storielyne wat emosie ontlok. Ek wonder of die vervaardigers ook soveel pret gehad het om dit te skep.

Dit fassineer my ook vreeslik, dat ek en Manlief, dieselfde speletjie SÓ verskillende kan speel. Almal weet ons verskil soos dag en nag, maar die wat twyfel, kan hier kom kyk om dit te bevestig.

En dan kry jy jou frustrasies in die lewe. Daai kere wat jy net moedeloos voel en wil opgee. Dinge lyk maar beroerd in my speletjie. Ek lê 6 voet onder die monster, my voorste vegter lê aan sy sy en my laaste 2 towenaars is deur al hul drankies en hulpmiddels. Dinge lyk beroerd.

Net voor ek tou opgooi, kry my speler ‘n 2de asem, ‘n 2de kans. Vanuit nêrens is al haar drankies en hulpmiddels gevul en sy kry haarself uitgeslinger onder die monster, wat haar so vas gedruk het. Met nuwe energie, veg die hele kameradie vir ‘n wenplan en ons slaag.

Soms lyk dit ook asof ons nie ‘n uitweg kan sien nie en ons net moet tou opgooi. Die keuses wat ons in ons alledaagse lewe maak, sal ons vir altyd mee moet saamleef. Maar een van die lekkerste gevoelens, is om iets te bereik. Om vas te byt en klaar te maak, al lyk dit asof die monster jou reeds plat gesit het. Dis jou lewe en jy kry net een kans. Leer uit jou foute, verander jou plan indien nodig en moet nooit opgee nie.

Om inspirasie te kry

Ewe skielik is nog ‘n week verby en ek is 2 poste en 2 dae laat, om my 14 dag uitdaging af te sluit.

Die agter os kom ook in die kraal, so ek besluit om nogtans klaar te maak.

Waar kry jy jou inspirasie? Wie inspireer jou? Die wil is daar, maar die inspirasie is klaar.

Dis Saterdagoggend. Daar is geen parkrun tydens die lockdown so ek het min rede om op te staan. Ek probeer bietjie laat slaap, sonder dat ‘n wekker my wakker blêr. Maar as die son op is, moet ek ook op. Ek skop nogsteeds vas. Manlief bring vir my lekker koffie in die bed, voor hy padvat werk toe. Ek Toonblast, ek lees my oggendstukkie (Bybel), ek lees my koerant (Facebook groep-dramas) en ek lees so paar blogs.

Waar kry ek inspirasie vir dag 13 van 14 se uitdaging? Die opsies is baie, maar die inspirasie is weg. Is dit wat mens ‘n “writers block” noem?

Ek besluit om die blokkie uit te skryf. Al skryf ek net om te skryf. Dis seker al hoe mens oor dit kom. Ek skryf oor inspirasie, al is dit wat ek kort. Al sit ek vas, is daar ander wat my kan inspireer. Soms beteken jy iets vir iemand anders, sonder om dit te weet.

Ek wonder waar is ou Soli Philander nou? Hy weet mos hoe maak mens – Hahaha. Hoe maak mens? Só maak mens! Dankie Jakaranda wat my liriekeraai help onthou.

My belangstelling is wyd verspreid en ek het altyd ‘n ongevraagde opinie. Maar hoe nou gemaak as niemand iets vra? As niks my uit die vere jaag? As ek niks het om oor te kla of te brag? Soos hul in engels sal sê, ek is “content” = gelukkig om net te wees.

Om te draf

Draf is nie vir almal nie. Wel dis wat jy dink, totdat jy dit begin doen. Draf, stap, hardloop, snol, kom net uit die huis uit. (Na die lockdown natuurlik)

Vir my is dit die vars lug, die kop skoonmaak, die samesyn, die uitstappie, die uitdaging, die verkenning en soms die beloning na dit tyd. Die draf gemeenskap is ook nie kompeterend nie. Hul ondersteun mekaar en elkeen jaag net sy persoonlike tyd na.

Sommige oggende draf ek en ‘n vriendin dat ons betyds op die strand kan wees om die son te sien opkom. Dit is ‘n lekker afwisseling, in plaas van om net in die gimnasium se mure vas te kyk. Dan is dit net ons, sand en see. Kan dit my soveel vrede gee? Op ons laaste oggend draffie voor lockdown, het dolfyne ons kom afsien, so asof hul geweet het wat ons voorland sou wees.

Saterdae is parkrun. Ek en Manlief probeer kyk op hoeveel verskillende plekke ons kan deelneem. Elke plek is ‘n ander tipe uitdaging. Amanzimtoti was vir ons die meeste van ‘n uitdaging, siende dat omtrent 3km daarvan op die sagte strand was. Veral as jy dit in Maart se drukkende humiditeit probeer. Uvongo bly ons gunsteling, met ‘n bietjie strand, bietjie teerpad en heelwat wandel-gras-padjie, terwyl die dassies jou aanmoedig. Blackpool het begin met 6 lae klere in die winterkoue, wat ek na die 2de rondte alles in my arms moes dra (so leer mens maar). Elke parkrun bied ‘n ander atmosfeer en natuur ervaring.

Ons het al so paar plekkies kaf gedraf. Soms sit dit my ore aan, maar solank ek klaar maak, gee ek nie om of ek heel eerste (Ek wens) of heel laaste is nie.

Spotlight on South Africa daar is nog baie parkruns wat vir ons wag.

Sondae middae is my alleentyd. Dan draf ek totdat manlief my na werk oplaai langs die pad en hopelik beloon met lekker roomys op die strand. Dit is mos die lewe.

Soms mis jy eers iets as jy dit nie meer kan doen nie. Soms besef jy eers wat jy gehad het, nadat jy dit verloor het. Soms besef jy eers hoe onfiks jy is, as jy om die blok gaan draf NA lockdown… ek kan nie meer wag nie…

12 van 14

Alle daagse lewe, Reis / Travel, ZAR

Create your website with WordPress.com
Spring weg